Άλλο οι διανοούμενοι κι άλλο οι… μη νοούμενοι

Στη λογοτεχνία ο συγγραφέας δικαιούται να γνωρίζει ακόμη και τις πιο κρυφές σκέψεις των ηρώων του, δεδομένου ότι οι τελευταίοι είναι εν πολλοίς αποκυήματα τη φαντασίας του μυθιστοριογράφου.

Τι γίνεται, όμως, όταν ο λογοτέχνης-διανοούμενος διαβεί τον Ρουβίκωνα και αρχίσει να πολιτικολογεί χωρίς επιχειρήματα, αλλά επικαλούμενος «φαντασιώσεις» καφενειακού τύπου; Τότε έχουμε μια διανοουμενίστικη παντογνωσία που…

Μια τέτοια περίπτωση θυμίζει και ο γνωστός συγγραφέας Χρήστος Χωμενίδης ο οποίος σε ένα από τα τελευταία άρθρα του που φιλοξενούνται στο site capital.gr βάλθηκε να πείσει τους αναγνώστες του ότι δήθεν ο πρώην πρωθυπουργός και πρώην πρόεδρος της Ν.Δ. Αντώνης Σαμαράς, προχωράει στη δημιουργία δικού του πολιτικού κόμματος από γινάτι κι επειδή –σύμφωνα με τον συγγραφέα, που του το είπε ένας φίλος του(!!!)– ο Κυριάκος Μητσοτάκης του είχε υποσχεθεί ότι «θα τον όριζε Επίτροπο στην Ευρωπαϊκή Ένωση και τελικά προτίμησε τον Μαργαρίτη Σχοινά».

Το άρθρο του Χωμενίδη τιτλοφορείται «Μαλλί μπαμπάκι» και σε αυτό ο συγγραφέας –που βγάζει το παντεσπάνι του πολιτικολογώντας σε ενημερωτικούς ιστότοπους και σε ραδιοφωνικούς σταθμούς– ανοίγει τη συζήτηση για τον Αντώνη Σαμαρά επικαλούμενος την εικασία που του μετέφερε ένας ανώνυμος φίλος του.

Στη συνέχεια, ο Χωμενίδης θέτει κάποια πολιτικά ερωτήματα, όπως λ.χ. ποιο ακροατήριο θα μπορούσε να εκπροσωπήσει ο Σαμαράς, αλλά μέχρι εκεί.

Αντί να εξετάσει αν ευσταθούν όσα καταγγέλλει καιρό τώρα ο Σαμαράς, για τα Τέμπη και ο ΟΠΕΚΕΠΕ, για τις αναθέσεις σε εταιρείες συμβούλων, τις καταγγελίες περί προνομιακής μεταχείρισης ημετέρων στην κατανομή των πόρων του Ταμείου Ανάκαμψης, την καταβαραθρωμένη ανεξαρτησία και αξιοπιστία της Δικαιοσύνης ή την «υποκλινόμμενη» εξωτερική πολιτική των κ.κ. Μητσοτάκη-Γεραπετρίτη, ο Χωμενίδης και ο ανώνυμος συνομιλητής του αρκέστηκαν στο να πληγώσουν τον καταγγέλλοντα, μεταφέροντας την μυθιστορηματική συζήτηση από τις πράξεις της εξουσίας στον χαρακτήρα του αντιπάλου της.

Είναι ενδεικτικό ότι στον διάλογο του άρθρου ενώ τίθεται επίμονα το ζήτημα της διαφθοράς, η συζήτηση μετακινείται στο κατά πόσον ο Σαμαράς θα ξεχωρίζει από την υπόλοιπη αντιπολίτευση.

Προφανώς ο κύριος Χωμενίδης έχει δικαίωμα να διαφωνεί με την πολιτική διαδρομή του Αντώνη Σαμαρά και να υποστηρίζει την πολιτική που εφαρμόζει ο Κυριάκος Μητσοτάκης. Αντίστοιχα όμως έχει και την υποχρέωση να κρίνει τους πολιτικούς με βάση τα λεγόμενα και τις πράξεις του κι όχι από αναπόδεικτες εικασίες.

Διαφορετικά, κάθε διαφωνών θα αντιμετωπίζεται ως απογοητευμένος διεκδικητής αξιωμάτων και κάθε κυβερνητική ευθύνη θα χάνεται μέσα σε μια ιστορία προσωπικού γινατιού.

Η ευφυής ειρωνεία μπορεί να κάνει ένα άρθρο απολαυστικό. Δεν απαλλάσσει, όμως, τον αρθρογράφο –ειδικά αν είναι διανοούμενος κι όχι… μη νοούμενος–από την υποχρέωση να απαντήσει στην ουσία.

Άλλωστε ο κ. Χωμενίδης είναι αρκετά έξυπνος για να αντιληφθεί ότι ακόμη κι αν είχε γίνει επίτροπος ο Σαμαράς, τα ερωτήματά του για τη διακυβέρνηση της χώρας θα εξακολουθούσαν να χρειάζονται απαντήσεις κι όχι αστειάκια.

Και κάτι τελευταίο αλλά άκρως διαφωτιστικό: ο Αντώνης Σαμαράς ποτέ δεν θέλησε να αναλάβει καθήκοντα Επιτρόπου στην Ευρωπαϊκή Ένωση γνωρίζοντας ότι λόγω των συχνών αεροπορικών μετακινήσεών του θα έθετε σε κίνδυνο την όραση του. Θυμίζεται ότι τον Ιούνιο του 2012 ο πρώην πρωθυπουργός χρειάστηκε να υποβληθεί σε επείγουσα χειρουργική επέμβαση για να αποκαταστήσει αρχόμενη αποκόλληση αμφιβληστροειδούς στο δεξί του μάτι, με τους θεράποντες γιατρούς του να του συστήνουν να αποφεύγει τα αεροπορικά ταξίδια.