Η αντίδραση της Ανν Κάρσον στο Νόμπελ Λογοτεχνίας:«Τρώω κράκερς, πίνω τσάι και διαπίστωσα ότι το πάτωμα θέλει σκούπισμα»
Η ανακοίνωση της βράβευσης με το Νόμπελ Λογοτεχνίας βρήκε την Ανν Κάρσον στο σπίτι της στο Ρέικιαβικ της Ισλανδίας, δίπλα στη θάλασσα, με το βλέμμα στραμμένο προς την Αρκτική. Η αντίδρασή της απέναντι στο κορυφαίο λογοτεχνικό γεγονός απείχε πολύ από το να είναι δραματική, διατηρώντας την αφοπλιστική απλότητα της καθημερινότητάς της: «Απλώς τρώω κράκερ και πίνω ένα φλιτζάνι τσάι. Είναι ακόμα πρωί, οπότε απλώς κάθομαι στην κουζίνα και διαβάζω το London Review of Books. Μετά πρόσεξα ότι το πάτωμα ήθελε σκούπισμα, οπότε πετάχτηκα πάνω για να το κάνω».
Άλλωστε, όπως ομολογεί η ίδια, ένα τέτοιο βραβείο δεν είναι κάτι που το περιμένει κανείς. Παρόλο που δεν έχει προλάβει να αναλογιστεί πλήρως τι σημαίνει αυτή η κορυφαία διάκριση, η πρώτη της σκέψη αφορούσε την αξιοποίηση του χρηματικού επάθλου με σκοπό την προσφορά: «Σκεφτόμασταν τρόπους να δώσουμε τα χρήματα. Έχουμε έναν φίλο που χρειάζεται σπίτι, ενώ δίνουμε πάντα πολλά στους Γιατρούς Χωρίς Σύνορα». Όσο για τους εορτασμούς, η επιλογή της αντανακλά την ανάγκη της για ηρεμία, μακριά από τα τηλέφωνα που χτυπούν ασταμάτητα: «Θα βγούμε μια βόλτα στο δάσος και θα ακούσουμε την ησυχία».
Προσεγγίζοντας τη συγγραφική της ταυτότητα, η Κάρσον την περιγράφει με μία μόνο λέξη: «Ακούσια». Όπως εξηγεί χαρακτηριστικά, «πάντα προσπαθώ να κάνω κάτι άλλο». Για όσους επιθυμούν να ανακαλύψουν το έργο της, θεωρεί ότι μπορεί κανείς να ξεκινήσει σχεδόν από οπουδήποτε. Αναφέρει την Αυτοβιογραφία του Κόκκινου ως ένα προσιτό ανάγνωσμα, αλλά η βασική της φιλοσοφία για την ανάγνωση παραμένει σταθερή: «Ξεκινήστε από τη μέση».
Αυτός, άλλωστε, είναι και ο μοναδικός της κανόνας όταν γράφει ένα νέο βιβλίο, αλλά και η συμβουλή της προς τους επίδοξους συγγραφείς. «Ξεκινάω από τη μέση. Βρείτε μια μέση και ξεκινήστε από εκεί», δηλώνει. Σταθερή πηγή έμπνευσής της παραμένει ο Όμηρος. Ωστόσο, στο ερώτημα, για το πως τα κλασικά κείμενα παραμένουν σχετικά με τους ανθρώπους σήμερα, η απάντησή της ανατρέπει τα καθιερωμένα: «Δεν είναι. Δεν νομίζω ότι με ενδιαφέρει η σχετικότητα. Με ενδιαφέρει να είμαστε εμείς σχετικοί με αυτούς».
Για την Αν Κάρσον, η αποφυγή της πλήξης είναι το απόλυτο κριτήριο για το πώς επιλέγει να γεμίσει τον χρόνο της, είτε αυτό σημαίνει να σκουπίσει το πάτωμα είτε να διαβάσει Όμηρο. Και όπως καταλήγει, συμπυκνώνοντας ίσως μια ολόκληρη στάση ζωής: «Η ζωή είναι βαρετή. Πρέπει να κάνεις κάτι με αυτήν».
Πηγή: Αθήνα 9,84