Εθνικό ανάχωμα ο Σαμαράς στην κανονικοποίηση των… υποκλίσεων

Ο Αντώνης Σαμαράς δεν ασκεί μια ευκαιριακή ή συναισθηματική αντιπολίτευση, αλλά εκφράζει το παραδοσιακό δόγμα της Realpolitik: η ασφάλεια ενός κράτους δεν βασίζεται στις προθέσεις του γείτονα –οι οποίες μεταβάλλονται– αλλά στις δυνατότητες (capabilities) και στις θεσμικές αξιώσεις του. Στο πλαίσιο αυτό, λειτουργεί ως ο εκφραστής της δομικής καχυποψίας απέναντι σε έναν αναθεωρητισμό που εκπαιδεύει βάθος γενεών (TÜGVA) και δεν περιορίζεται σε μια κυβερνητική θητεία.

Ο πρώην πρωθυπουργός αναδεικνύει την αόρατη ασυμμετρία της ελληνοτουρκικής κρίσης: ενώ η Τουρκία διεξάγει έναν ολιστικό υβριδικό σχεδιασμό (αναπτύσσοντας ταυτόχρονα αμυντική βιομηχανία, θρησκευτική διπλωματία και εθνική διαπαιδαγώγηση), η Αθήνα κινδυνεύει να διολισθήσει σε έναν τεχνοκρατικό αυτοπεριορισμό. Ο ρόλος του είναι να υπενθυμίζει ότι η διπλωματική διαχείριση δεν μπορεί να αντικαταστήσει την εθνική στρατηγική και την πολιτισμική αυτοσυνειδησία.

Η κριτική Σαμαρά αγγίζει τον πυρήνα της στρατηγικής κουλτούρας: προειδοποιεί για τον κίνδυνο μιας «σταδιακής προσαρμογής προσδοκιών» (gradual concession), όπου η Ελλάδα, στην προσπάθειά της να διατηρήσει τα «ήρεμα νερά», αποδέχεται σιωπηρά την τουρκική ατζέντα ως το νέο πλαίσιο κανονικότητας. Έμπειρος και διορατικός πολιτικός ο Μεσσήνιος λειτουργεί ως ο μηχανισμός ασφαλείας που εμποδίζει την εξοικείωση της ελληνικής διοίκησης με την ιδέα της μειωμένης κυριαρχίας.

Με αυτόν τον τρόπο, ο Αντώνης Σαμαράς αποσυνδέεται από την τρέχουσα κομματική επικαιρότητα και αναδεικνύεται ως ο εκφραστής μιας διαχρονικής σχολής εθνικής στρατηγικής.