Η ΜΕΓΑΛΗ ΤΡΑΓΩΔΙΑ ΤΩΝ ΕΛΛΗΝΩΝ ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΩΝ

Του Βασιλη Ταλαμαγκα

Πίσω από τους αριθμούς των στατιστικών, τις επίσημες ανακοινώσεις των υπουργείων και τις τυπικές οδηγίες υγειονομικού ενδιαφέροντος, εκτυλίσσεται μια βουβή ανθρώπινη τραγωδία στις αγροτικές περιοχές της χώρας. Μια τραγωδία για την οποία ελάχιστοι μιλούν με τη σοβαρότητα και την ενσυναίσθηση που της αξίζει. Ο λόγος για το δράμα των Ελλήνων κτηνοτρόφων, που βλέπουν τον βιοπορισμό τους, την περιουσία τους και τους κόπους μιας ολόκληρης ζωής να αφανίζονται μέσα σε λίγες ώρες λόγω της ευλογιάς και του αφθώδους πυρετού των προβάτων. Όταν η κάθε νόσος χτυπά την πόρτα μιας στάνης, η απόφαση των αρχών είναι αμείλικτη δηλαδή ολοκληρωτική θανάτωση του κοπαδιού.

Για τον άνθρωπο της υπαίθρου, όμως, η θανάτωση αυτή δεν αντιπροσωπεύει απλώς μια απώλεια ζωικού κεφαλαίου, αλλά τη χαριστική βολή στην ίδια του την ύπαρξη.

Τα όσα διαδραματίζονται ειδικά στην περιοχή της Αχαΐας προκαλούν παγερό ρίγος. Οι πληροφορίες συγκλονίζουν τις τοπικές κοινωνίες κάνοντας λόγο για επτά ανθρώπους, επτά κτηνοτρόφους, που δεν άντεξαν το βάρος της ολοκληρωτικής καταστροφής και οδηγήθηκαν στην απόγνωση, βάζοντας τέλος στη ζωή τους.

Όταν ένας άνθρωπος βλέπει τα ζώα που μεγάλωσε με ιδρώτα, στερήσεις και καθημερινό μόχθο να οδηγούνται στον λάκκο, όταν συνειδητοποιεί ότι από την επόμενη μέρα δεν έχει κανέναν απολύτως πόρο για να επιβιώσει και να ταΐσει την οικογένειά του, ο ψυχικός κλονισμός είναι ανεπανόρθωτος. Η απώλεια του κοπαδιού συνεπάγεται την άμεση διακοπή κάθε εισοδήματος, την αδυναμία εξυπηρέτησης των συσσωρευμένων χρεών, αλλά πάνω απ’ όλα την απώλεια της ίδιας του της ταυτότητας.

Απέναντι σε αυτόν τον ολοκληρωτικό αφανισμό, η κρατική αρωγή εμφανίζεται δραματικά ανεπαρκής, έως και μηδαμινή.

Οι αποζημιώσεις που υπόσχονται οι αρμόδιοι φορείς, πέρα από το γεγονός ότι καθυστερούν απελπιστικά να φτάσουν στους δικαιούχους, καλύπτουν μόνο ένα ελάχιστο κλάσμα της πραγματικής ζημιάς. Δεν αποκαθιστούν το χαμένο εισόδημα για τα χρόνια που απαιτούνται μέχρι να δημιουργηθεί από την αρχή ένα νέο παραγωγικό κοπάδι, ούτε λαμβάνουν υπόψη το τεράστιο κόστος απολύμανσης, αντικατάστασης εξοπλισμού και συντήρησης των εγκαταστάσεων. Το κράτος αντιμετωπίζει το πρόβλημα ως μια απλή γραφειοκρατική εκκρεμότητα, αγνοώντας ότι πίσω από κάθε θανατωμένο ζώο υπάρχει μια οικογένεια που βυθίζεται απότομα στο φάσμα της φτώχειας.

Η έλλειψη ενός σοβαρού σχεδίου πρόληψης, η υποστελέχωση των κτηνιατρικών υπηρεσιών και η παντελής απουσία ψυχολογικής και ουσιαστικής οικονομικής στήριξης συνθέτουν ένα επικίνδυνο σκηνικό εγκατάλειψης. Οι άνθρωποι της παραγωγής νιώθουν μόνοι, αβοήθητοι και προδομένοι από ένα σύστημα που θυμάται την περιφέρεια μόνο σε προεκλογικές περιόδους.

Αν η πολιτεία δεν αντιληφθεί άμεσα το μέγεθος της καταστροφής και δεν παρέμβει με γενναία, άμεσα μέτρα ανακούφισης, η ελληνική κτηνοτροφία δεν θα αντιμετωπίσει απλώς μια ακόμα οικονομική κρίση, αλλά τον οριστικό της αφανισμό. Και το χειρότερο είναι ότι αυτός ο αφανισμός δεν μετριέται πλέον μόνο σε χαμένα ζώα, αλλά σε ανθρώπινες ζωές που σβήνουν αθόρυβα στη σιωπή της ελληνικής υπαίθρου.

Tags: ΚΤΗΝΟΤΡΟΦΙΑ