Ψυχρολουσία στο Μαξίμου από τα… μαντάτα της Eurostat

✍ Του Νίκου Τσαγκατάκη

Την οικονομική πραγματικότητα που όσο και να θέλουν στο Μαξίμου δεν μακιγιάρεται εύκολα από τα θριαμβευτικά αφηγήματα περί αναπτυξιακής δημοσιονομικής διαχείρισης, ήρθαν να ξεγυμνώσουν τα τελευταία στοιχεία της Eurostat.

Τι λένε αυτά; Ότι η Ελλάδα του Κυριάκου Μητσοτάκη, που προβάλλεται από την Ηρώδου Αττικού ως υπόδειγμα οικονομικής ανάκαμψης, εξακολουθεί να βρίσκεται στην προτελευταία θέση της Ευρωπαϊκής Ένωσης ως προς τις μέσες ετήσιες αποδοχές πλήρους απασχόλησης.

Τα στοιχεία για το 2025 είναι αποκαλυπτικά, καθώς ο μέσος ετήσιος μισθός πλήρους απασχόλησης στην Ελλάδα διαμορφώθηκε στα 18.800 ευρώ, όταν ο αντίστοιχος μέσος όρος στην Ευρωπαϊκή Ένωση έφτασε τα 41.500 ευρώ. Η ελληνική επίδοση αντιστοιχεί μόλις στο 45,3% της ευρωπαϊκής, ενώ χαμηλότερα βρίσκεται μόνο η Βουλγαρία, με 16.200 ευρώ.

Ακόμη και η Ουγγαρία, με 20.100 ευρώ, ξεπερνά πλέον αισθητά την Ελλάδα. Και αυτό παρά το γεγονός ότι οι ελληνικές αποδοχές αυξήθηκαν σε ονομαστικούς όρους σε σχέση με το 2024.

Αν και η συγκεκριμένη στατιστική σύγκριση δεν ενσωματώνει τις διαφορές στο κόστος ζωής μεταξύ των ευρωπαϊκών χωρών, δεν παύει να καταγράφει το μεγάλο μισθολογικό χάσμα που εξακολουθεί να χωρίζει την ελληνική αγορά εργασίας από την ευρωπαϊκή πραγματικότητα.

Σαν να μην έφτανε αυτό, ο πληθωρισμός επανήλθε τον Οκτώβριο του 2026 στο 5,6%, έναντι 4% στην ευρωζώνη. Πρόκειται για μια εξέλιξη που επιβαρύνει περαιτέρω την αγοραστική δύναμη, καθώς οι ανατιμήσεις στην ενέργεια και στα βασικά αγαθά περιορίζουν το πραγματικό όφελος από τις όποιες αυξήσεις εισοδημάτων.

Το ζήτημα, όμως, δεν είναι αποκλειστικά οικονομικό. Αποκτά ολοένα εντονότερες πολιτικές διαστάσεις, καθώς η κυβέρνηση καλείται να εξηγήσει γιατί η βελτίωση των δημοσιονομικών μεγεθών δεν μεταφράζεται σε ανάλογη βελτίωση της καθημερινότητας.

Όπως μαθαίνει το iapopsi.gr στο εσωτερικό της Νέας Δημοκρατίας η συζήτηση γίνεται ιδιαίτερα δυσάρεστη. Οι βουλευτές που επιστρέφουν στις περιφέρειές τους δεν συναντούν πολίτες που να ικανοποιούνται από την ανάκτηση της περιβόητης επενδυτικής βαθμίδας ή από τα πρωτογενή πλεονάσματα, αλλά πρεσάρονται από νοικοκυραίους και μικροεπιχειρηματίες που δυσκολεύονται να πληρώσουν το ηλεκτρικό ρεύμα, να γεμίσουν το αυτοκίνητο ή να ανταποκριθούν στα ενοίκια.

Και εδώ είναι που εντοπίζεται η πολιτική παγίδα για το Μαξίμου. Όσο η κυβερνητική επιχειρηματολογία στηρίζεται κυρίως στη σύγκριση με το παρελθόν και στην επίκληση της σταθερότητας, τόσο δυσκολότερο γίνεται να ξεκολλήσει από τα δημοσκοπικά ποσοστά κάτω του 25% που «γραφεί» εδώ και πολύ καιρό στις έρευνες.