ΗΠΑ-Τενεσί : «Πάγωσαν» οι εκτελέσεις μετά το φιάσκο Πάικ με τη θανατηφόρα ένεση

Την αναστολή των εκτελέσεων και παράλληλα τη διεξαγωγή ανεξάρτητης έρευνας, προκειμένου να εξακριβωθεί τι ακριβώς συνέβη στη φυλακή υψίστης ασφαλείας του Νάσβιλ με την εκτέλεση της θανατοποινίτισσας Κρίστα Πάικ διέταξε ο κυβερνήτης του Τενεσί, Μπιλ Λι.

Η 50χρονη Πάικ επρόκειτο να γίνει η πρώτη γυναίκα που θα εκτελούνταν στο Τενεσί εδώ και περισσότερα από 200 χρόνια. Είχε καταδικαστεί σε θάνατο για τη δολοφονία της Κολίν Σλέμερ το 1995, έγκλημα που είχε διαπράξει σε ηλικία 18 ετών.

Η διαδικασία, ωστόσο, εξελίχθηκε σε πρωτοφανές φιάσκο. Σύμφωνα με μαρτυρίες δημοσιογράφων που παρακολουθούσαν την εκτέλεση, η Πάικ συνέχισε να αναπνέει και να εμφανίζει σημάδια ζωής ακόμη και μετά τη χορήγηση δύο δόσεων του φαρμάκου που προβλέπει το πρωτόκολλο. Η εκτέλεση διακόπηκε και η κρατούμενη μεταφέρθηκε για επείγουσα ιατρική περίθαλψη.

Το περιστατικό αποκτά ακόμη μεγαλύτερη βαρύτητα καθώς δεν είναι το πρώτο. Νωρίτερα μέσα στο 2026 είχε αποτύχει και η προσπάθεια εκτέλεσης του θανατοποινίτη Τόνι Καράδερς, όταν οι σωφρονιστικές αρχές δεν κατάφεραν να τοποθετήσουν τη δεύτερη ενδοφλέβια γραμμή που απαιτούσε τότε η διαδικασία.

Η νέα αποτυχία θέτει πλέον στο μικροσκόπιο το σύστημα εκτελέσεων του Τενεσί και ειδικότερα τη χρήση της πεντοβαρβιτάλης, του βαρβιτουρικού που χρησιμοποιείται ως μοναδική ουσία στη θανατηφόρα ένεση.

Η νομική ομάδα της Πάικ είχε προειδοποιήσει πριν από την εκτέλεση ότι υπήρχαν σοβαρές δυσκολίες λόγω της κατάστασης των φλεβών της, υποστηρίζοντας ότι υπήρχε κίνδυνος η διαδικασία να προκαλέσει παρατεταμένο πόνο.

Το Τενεσί είχε τροποποιήσει στα τέλη του 2024 το πρωτόκολλό του, εγκαταλείποντας το σύστημα των τριών φαρμάκων και υιοθετώντας τη χρήση μόνο πεντοβαρβιτάλης. Η συγκεκριμένη μέθοδος βρίσκεται εδώ και χρόνια στο επίκεντρο ιατρικών και νομικών αντιπαραθέσεων στις ΗΠΑ, με επικριτές της να υποστηρίζουν ότι δεν μπορεί να αποκλειστεί ο κίνδυνος έντονου και παρατεταμένου πόνου.

Μετά τα όσα συνέβησαν με την Πάικ, ο κυβερνήτης Λι δηλώνει ότι καμία άλλη εκτέλεση δεν θα πραγματοποιηθεί πριν ολοκληρωθεί η ανεξάρτητη έρευνα.

Και κάπως έτσι, μια διαδικασία που είχε σχεδιαστεί από την πολιτεία για να είναι απολύτως ελεγχόμενη άνοιξε ξανά ένα πολύ μεγαλύτερο ζήτημα: όχι μόνο αν η θανατική ποινή πρέπει να εφαρμόζεται, αλλά ακόμη και αν το κράτος μπορεί να εγγυηθεί ότι είναι σε θέση να την εφαρμόσει με τον τρόπο που το ίδιο ορίζει ως «ανθρώπινο» και συνταγματικά αποδεκτό.